The Open Road

Mijn taak, zoals ik het begrijp, is om u te helpen bij uw reizen langs de door stormen geteisterde kustlijn en de dreiging die uitgaat van rompverpletterende rotsen in stormachtige duisternis. De echte dreiging is angst, en als we toestaan ​​dat die ons overheerst, eindigen we uiteindelijk op de rotsen of liggen we in een veilige haven afgemeerd, hoe dan ook, en zal onze reis waarschijnlijk nooit worden hervat. De oplossing, hoe beangstigend het ook lijkt, is om te gaan om in de storm, om naar diep water te sturen, weg van de verraderlijke kust. Angst heeft menig schip in veiligheid of ondergang gelokt, wat beide op hetzelfde neerkomt; het einde van de reis. 

Begrijp me niet verkeerd, ik ben er helemaal voorstander van om mensen naar hun ondergang te lokken – lemmingen naar de klif, ratten naar de zee, schapen naar de slacht enzovoort – maar jij niet. Op jouw manier heb je mij gevraagd om je door deze wateren te leiden, en dat is wat ik, op mijn eigen manier, probeer te doen. Als we eenmaal van de kust zijn, kunnen we je aan een veel hogere leiding overdragen, maar voorlopig denk je, en daar ben ik het mee eens, dat je hulp kunt gebruiken van iemand die bekend is met het onmiddellijke gevaar. Misschien was het die hogere leiding die je hierheen heeft geleid. Misschien heeft het je de hele tijd begeleid.